Brams eerste marathon3 minuten lezen

De eerste stapjes

Een eerste marathon lopen klinkt als een mythische gebeurtenis. 42 kilometer is behoorlijk ver voor de hedendaagse mens. Hoe haal je het in je hoofd? Eigenlijk niet. In de zomer van 2010 ben ik begonnen met hardlopen om mijn gevoelens en gedachten opzij te zetten en mijn hoofd leeg te maken. Hoewel ik steeds een sportieve mentaliteit heb gehad, had ik nooit echt actief gesport en wist ik er helemaal niets van.

Ik voelde mij zo slecht dat de typische beginnerskwaaltjes mij niet deerden en heb zo leren luisteren naar mijn lichaam in plaats van de verleidelijke stemmetjes die smeken om lekker warm thuis te blijven. En als het slecht weer was, voelde ik mij enkel gesterkt in de gedachte dat ik me daar niet door liet ontmoedigen. Weer of geen weer, de hardloopschoenen gingen aan.

Voorbereiding?

Aan het einde van die zomer liep ik 25 kilometer van het station van Mechelen naar het station van Leuven langs het kanaal in de brandende zon. Mijn rechterknie raakte overbelast, maar mijn zelfvertrouwen groeide, en aangespoord door vrienden besloot ik voor het eerst deel te nemen aan een groot hardloopevenement: de marathon van Antwerpen op het einde van april.

Ieders zorgen en verwachtingen maakten mij onzeker. Ik had al heel wat kilometers in de benen, maar heb eigenlijk nooit op mijn techniek gelet of gestructureerd getraind en ik had nog nooit verder gelopen dan mijn uitstap naar Leuven. Wat, wanneer en hoeveel moet ik eten? Wat als ik halverwege moet opgeven omdat ik niet meer kan? Hoe voorkom ik dat die knieblessure mij nekt en wat doe ik als ik toch ergens last van krijg?

De grote dag

Door mijn enthousiasme heb ik amper geslapen. Na het startschot om 9 uur wilde ik veel te snel weglopen van de grote menigte. Omdat iedereen steeds waarschuwt dat je genoeg moet drinken, liep ik met een blaas op springen en durfde ik niet te stoppen. Na de middag brak de zon door de wolken en werd het snikheet.

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Hoe dichter ik bij de finish kwam, hoe meer ik mijn lichaam naar de grond voelde trekken. Liefst van al wilde ik neerploffen op een zacht matras en de rest van de dag slapen. Bij de laatste kilometers gebeurde er iets wonderlijks: ik voelde een ongekende energie door mijn aderen suizen en met rillingen trok ik een laatste sprintje over de finish. Die nacht sliep ik als een roosje.

Toekomst, heden en verleden

Techniek had ik niet. Goed voorbereid was ik evenmin. Dat voelde ik goed de week nadien telkens ik achterwaarts de trap op en af moest. En alle dingen die ik had ondervonden, had ik eigenlijk makkelijk te weten kunnen komen. Met de juiste voorbereiding en begeleiding had ik veel ellende voor mezelf kunnen voorkomen. Het was duidelijk dat ik niet kon blijven lopen als een kip zonder kop, maar inzicht moest verwerven in de principes van sport en hardlopen.

Voor mij was deze marathon niet het eindpunt, maar een grote vonk die mijn nieuw avontuurlijk leven in gang zette en mijn passie voor het hardlopen verder had doen aanwakkeren. Hoe ik door tegenslagen in mijn leven verzeild ben geraakt in de wereld van trail- en ultralopen, hoe ik op mijn blote voeten ben beginnen lopen en coach geworden, lees je op mijn pagina.

Winactie: Mijn eerste (halve) marathon 2018

Fout gevonden? Selecteer de tekst en druk Ctrl+Enter!